De zingende zeemeerminJulia Donaldson

Terug naar lijst
 

De zingende zeemeermin

Titel: De zingende zeemeermin
Auteur: Julia Donaldson
Uitgeverij: Gottmer, 2013
ISBN: 978 90 257 5236 1
Illustraties: Lydia Monks

Terug naar lijst

Heimwee naar zee

Ken je het prentenboek ‘De Gruffalo’? Dat grappige verhaal over de stoere muis die een vos, een slang en een uil te slim af is. Of ken je ‘Mannetje Tak’, ‘Kareltje Kat’ of ‘Superworm’? Al deze boeken heeft de Engelse Julia Donaldson geschreven. Er zijn al meer dan 150 prentenboeken van haar verschenen. Nu is er ook ‘De zingende zeemeermin’.

De zingende zeemeermin woont diep in de oceaan. Ze komt graag aan land, in de baai van Zilverzand. Daar kamt ze haar lange, gouden haar en zingt ze voor alle dieren.

Ze zingt voor de mossels, de robben, de krabben.
Ze zingt voor de zilveren meeuwen.
Ze vliegen van heinde en ver naar haar toe
en stoppen voor even met schreeuwen.

Op een dag hoort een circusdirecteur de zeemeermin zingen. Hij nodigt haar uit om in Circus Sem op te treden en belooft haar dat ze rijk en beroemd wordt. Elke avond trekt de zeemeermin in de circustent veel publiek. Toch krijgt ze van de circusdirecteur geen cent. Erger nog, hij sluit haar na elk optreden op. De zeemeermin wil graag terug naar zee. Maar hoe?

Julia Donaldson vertelt haar verhalen vaak in rijmvorm. Ook in het Nederlands loopt de rijmvertelling goed en is prettig voor te lezen. Die vertaling is van Bette Westera. Een enkele keer komen dezelfde rijmwoorden terug (meeuwen die schreeuwen); dat is jammer, dan merk je dat het lastig is om een ander rijmwoord te vinden.

In haar teksten gebruikt Julia Donaldson ook regelmatig opsommingen: ‘Deftige dames, prinsen, prinsessen’ of ‘Ze zingt voor de schollen, de scharren, de schelpen’. Opsommingen met woorden die met dezelfde letters beginnen, zorgen voor een zangerig ritme en klinken fijn. Af en toe is er een leuk tekstgrapje te vinden, bijvoorbeeld als de circusdirecteur tegen de zeemeermin zegt: ‘Heel eventjes nog en je zwemt in het geld.’

Het wordt al snel duidelijk dat de circusdirecteur niet veel goeds van plan is. In de tekst valt het nog wel mee: ‘Maar met Sem, de circusdirecteur, was ze niet bevriend, o nee.’ In de prenten kun je des te beter zien hoe gemeen hij is: hij wrijft in zijn handen, hij kijkt steeds boos, zijn mondhoeken staan naar beneden. Hij zegt mooie woorden, maar je ziet dat hij ze niet meent.

De tekeningen zijn van Lydia Monks. Zij werkte al eerder met Julia Donaldson samen: ‘Het Rijmkonijn’ en ‘Wat het lieveheersbeestje hoorde’. In ‘De zingende zeemeermin’ gebruikt ze veel heldere vrolijke kleuren, zoals rood, geel en blauw. Met grote kleurvlakken van verf en soms papier zet Monks de omgeving neer. En op elke prent zitten feestelijk veel glitters.

Julia Donaldson en Lydia Monks maken leuke prentenboeken samen: ‘De zingende zeemeermin’ hoort helemaal in dat rijtje thuis.

Inger.
 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.