Voorproefje

 

Muggenland - een roadtrip

Titel: Muggenland - een roadtrip
Auteur: David Arnold
Uitgeverij: Blossom Books
ISBN: 9789463491204
Illustraties:

… 1 …

Iets wordt pas echt als je het hardop zegt

IK BEN MARY IRIS MALONE, en ik ben niet in orde.

… 2 …

De ongemakkelijke nabijheid van vreemden

1 september – middag

Lieve Isabel,

Als lid van de familie heb je het recht om te weten wat er aan de hand is. Dat vindt pap ook, al is het volgens hem beter als ik ‘zware en wanhopige kwesties’ vermijd. Toen ik vroeg hoe hij dit voor zich zag, gezien het feit dat onze familie geneigd is zwaar te wanhopen, rolde hij met zijn ogen en sperde zijn neusgaten open, zoals hij altijd doet. Het probleem is dat ik niet in staat ben tot luchtige kletspraatjes, dus daar gaan we dan. De naakte waarheid à la Mim. Stampensvol ‘zware en wanhopige kwesties’.
Iets meer dan een maand geleden heb ik met pap en Kathy de groene weides van Ashland, Ohio, verruild voor de drooggevallen woestenij van Jackson, Mississippi. Mogelijk heb ik me in die ene maand op mijn nieuwe school al in de nesten gewerkt. Geen nesten met een hoofdletter N hoor, maar voor een volwassene die vastbesloten is de jeugd van een kind te verwoesten, maakt dat weinig verschil. Mijn nieuwe rector is zo’n volwassene. Hij had om tien uur ’s ochtends een bijeenkomst gepland met als enig agendapunt het vergrijp van Mim Malone. Kathy had haar dagdienst bij Denny’s gewisseld zodat ze pap kon vergezellen als plaatsvervangend ouder. Ik zat bij algebra II naar de liefdesrelatie tussen meneer Harrow en zijn polynomen te kijken, toen mijn naam plotseling door de koraalkleurige gangen schalde.
‘Wil Mim Malone zich melden bij het kantoor van rector Schwartz. Mim Malone, naar het kantoor van rector Schwartz.’
(Uiteraard wílde ik helemaal niet naar de rector, maar de Luidspreker beveelt en de Leerling gehoorzaamt, dat zal nimmer veranderen.)
De hal voor het kantoor van de rector was somber, een verstikkend decor van roestkleurige kastanje- en bruintinten. Aan alle muren hingen zelfingenomen posters met een enkel aanmoedigend en inspirerend woord of adelaars die over paarse bergketens vlogen.
Er kwam een beetje kots omhoog, dat ik wegslikte.
‘Loop maar door,’ zei een secretaresse zonder op te kijken. ‘Ze zitten al op je te wachten.’
Achter het bureau van de secretaresse stond de dikke eikenhouten deur van het kantoor van rector Schwartz op een kier. Toen ik dichterbij kwam, hoorde ik aan de andere kant van de deur zachte stemmen.
‘Hoe heet haar moeder ook alweer?’ vroeg Schwartz. Het timbre van zijn stem werd gedempt door zijn glanzende jarenzeventigsnor, ongetwijfeld een restant van zijn gloriejaren.
‘Eve,’ zei pap.
Schwartz: ‘O ja. Wat vervelend. Nou, ik hoop dat Mim je betrokkenheid waardeert, Kathy. Hemel, als iemand een moederfiguur nodig heeft, is zij het.’
Kathy: ‘We willen allemaal niets liever dan dat Eve beter wordt, weet u. En dat gaat haar lukken. Ze gaat deze ziekte overwinnen. Eve is een vechter.’
Ik blijf vlak voor de deur staan. Ik ben zowel in- als uitwendig bevroren. Ziekte?
Schwartz: (Zucht.) ‘Weet Mim ervan?’
Pap: (Ander soort zucht.) ‘Nee. Dit leek ons niet het goede moment. Nieuwe school, nieuwe vrienden, veel… nieuwe ontwikkelingen, ziet u.’
Schwartz: (Grinnikt.) ‘Nogal, ja. Nou, hopelijk komt Eve er weer helemaal bovenop in… waar zei u ook alweer dat ze zat?’
Pap: ‘Cleveland. En dank u wel. We hopen op een goede afloop.’
(Elk geweldig personage, Iz, zowel in boeken als op bewegend beeld, is multidimensionaal. De goeieriken zijn nooit honderd procent goed en de slechteriken zijn nooit honderd procent slecht, en personages die compleet het een of het ander zijn zouden niet mogen bestaan. Hou dit in gedachten bij de idiote gebeurtenissen die ik hieronder beschrijf, want ook al ben ik geen slechterik, zo gedraag ik me soms wel.)
Onze Heldin draait haar rug naar de eikenhouten deur en verlaat rustig het kantoor, het schoolgebouw, het schoolterrein.
Ze loopt verdwaasd verder terwijl ze het probeert te begrijpen. De domme spierbundels op het footballveld roepen haar na, maar ze hoort hen niet. Haar trouwe schoenen van de kringloop bewegen haar voort over de afbrokkelende stoep terwijl ze nadenkt over de leegte van de afgelopen drie weken, waarin haar moeder niet één keer heeft gebeld of geschreven. Onze Heldin neemt de kortere route achter Taco Hole langs en negeert het vlezige aroma. Ze loopt door  de verlaten straten van haar nieuwe buurt, slaat bij de oude eik de hoek om en stopt even in de schaduw van haar nieuwe huis. Ze controleert de brievenbus: leeg. Zoals gewoonlijk. Ze haalt haar telefoon tevoorschijn en toetst voor de honderdste keer het nummer van haar moeder in, hoort voor de honderdste keer dezelfde robotachtige vrouwenstem en voelt voor de honderdste keer de moed in haar schoenen zakken.
Dit nummer is helaas niet bereikbaar.
Ze zet haar telefoon uit en kijkt naar het nieuwe huis, een huis dat is gekocht voor de extreem lage prijs van Alles Wat Ooit Waar Had Geleken. ‘Glass and concrete and stone,’ fluistert ze, het refrein van een van haar lievelingsliedjes. Ze glimlacht, trekt haar haar in een staart en zingt verder. ‘It is just a house, not a home.’
Onze Heldin stormt naar binnen en neemt de trap met drie treden tegelijk. Ze negeert de nieuwe-huizengeur – een vreemde combinatie van schoonmaakmiddel, taco’s en koppige ontkenning – en sprint naar haar slaapkamer. Hier stopt ze een overnachtingspakket in haar trouwe JanSportrugzak: een fles water, toiletartikelen, extra kleding, de oorlogsschmink, make-upremover en een zak chips. Ze stuift de kamer van haar vader en stiefmoeder in en laat zich voor de truttige ladekast op haar knieën vallen. Onze Heldin graait in de onderste lade achter een netjes opgevouwen stapel corrigerend ondergoed en haalt een koffieblik waar HILLS BROS. ORIGINAL BLEND op staat tevoorschijn. Ze trekt het deksel van het blik, haalt er een dikke rol bankbiljetten uit en telt de briefjes van twintig met Andrew Jackson erop, bij elkaar achthonderdtachtig dollar (haar gemene stiefmoeder had overschat hoe geheim deze plek was, aangezien onze Heldin álles ziet).
Nadat ze het blik met geld in haar rugzak heeft gestopt,  stormt ze haar huis-geen-thuis uit, rent een kilometer naar de bushalte en neemt een bus naar het Greyhoundbusstation van Jackson. Het waar weet ze al een tijdje: Cleveland, Ohio, 1524 kilometer hiervandaan. Maar tot vandaag waren het hoe en het wanneer onbekend geweest.
Hoe: een bus. Wanneer: onmiddellijk, vliegensvlug, als de wiedeweerga.
Einde scène.

.
Leesfeest verloot het boek uit dit voorproefje! Wil jij ook kans maken op dit boek? Klik dan hier
.